Skąd pochodzimy
Flydexilval zaczął się od jednej sali, kilku krzeseł ustawionych w krąg i grupy dorosłych, którzy nie wiedzieli, czego się spodziewać.
Wrocław, kilka lat temu
Flydexilval powstał z przekonania, że improwizacja teatralna jest zbyt cenna, żeby pozostawać domeną wyłącznie zawodowych aktorów. Pierwsze warsztaty odbyły się w prywatnej przestrzeni, bez reklam i bez scenariusza. Kilkanaście osób. Sporo śmiechu. I wyraźne poczucie, że coś tu działa.
Przez kolejne sezony forma warsztatów ewoluowała. Ćwiczenia były testowane, modyfikowane i odrzucane. Program budowany był na podstawie obserwacji uczestników, a nie akademickich teorii. To, co zostało, zostało dlatego, że działało na prawdziwych ludzi w prawdziwych sytuacjach.
Dziś Flydexilval to stałe miejsce na mapie Wrocławia dla wszystkich, którzy szukają twórczego rozluźnienia poza codzienną rutyną. Nazwa jest wymyślona. Filozofia jest prawdziwa.
Czemu wierzymy w improwizację
Każdy ma w sobie aktora
Nie w sensie zawodowym. W sensie zdolności do reagowania, wyrażania się i tworzenia kontaktu z innymi ludźmi. Warsztaty nie uczą, jak być kimś innym. Uczą, jak być sobą pełniej.
Błąd jest wbudowany w metodę
Improwizacja nie działa bez gotowości do pomyłki. Dlatego od pierwszych zajęć budujemy przestrzeń, w której pomyłka jest normalną częścią procesu, a nie wyjątkiem wymagającym przeprosin.
Śmiech jest narzędziem
Atmosfera zabawy nie jest oznaką braku powagi. Śmiech rozluźnia, otwiera i usuwa bariery. Sala pełna śmiechu to sala, w której naprawdę można pracować nad czymś trudnym.
Grupa jest zasobem
Improwizacja jest z natury społeczna. Nie ćwiczysz sam na scenie, ćwiczysz z innymi ludźmi i przez innych ludzi. Skład grupy jest częścią programu.
Jak prowadzimy warsztaty
Nasze warsztaty nie są lekcjami aktorstwa. Nie ma tutaj poprawnego sposobu wykonania ćwiczenia, który ocenia prowadzący. Jest za to przestrzeń eksperymentu, w której każda decyzja uczestnika jest traktowana jako punkt wyjścia, nie oceniany wynik.
Metodycznie opieramy się na tradycji improwizacji stosowanej, która wywodzi się z prac Keitha Johnstone'a i Violi Spolin, ale adaptujemy ją do potrzeb dorosłych, którzy nie mają i nie planują mieć związków z teatrem zawodowym. Kontekst ćwiczeń jest zawsze codzienny i rozpoznawalny.
Prowadzący nie stoi z boku jako obserwator. Uczestniczy, modeluje i towarzyszy. To ważne rozróżnienie: prowadzący jest częścią grupy, nie jej sędzią.
